به هرحال ، براى اهل تحقيق ميسّر نخواهد بود كه به احوال و شئون امّتى احاطه پيدا كنند كه وضع آنها چنين است . ناچار مصنفان به ثبت و ضبط اسامى كسانى مبادرت نموده‌اند كه بيشتر در روايات نامشان برده شده و يا وجودشان در حوادثى كه رخ داده ، واجد اهميت خاصى بوده است . با توجه بدانچه گذشت ، انكار وجود شخصى كه نامش در چنين كتابهايى ذكر نشده ، از حيطهء انصاف خارج است و با اصول و مقررات بحث و استدلال سازش ندارد . وانگهى ممكن است مؤلفانى كه به تدوين آثارى در شرح حال صحابه پرداخته‌اند ، به علّت ارتداد و كفرى كه در پايان زندگى از شخصى مشهود گشته است ، از ذكر نام او صرفنظر كرده باشند .